RSA Zomerkamp 2011

Begin juli was het voor de RSA weer zover, eindelijk op zomerkamp. Dit jaar zou de trein ons naar het gebied rondom Luik brengen en van daar gingen we weer richting Nederland.
De treinreis van de eerste dag was –zoals het wel een beetje hoort- al een redelijk avontuur. Op het station in Putten begon het ’s ochtends met het inpakken van al het eten in de tassen waarna we in konden stappen. In Utrecht stapten we over op de trein naar Maastricht, deze bleek meteen al goed vol te zitten vanwege uitval van andere treinen. Tassen wegstoppen en een plekje zien te vinden dus. Maar we kwamen uiteindelijk goed aan, met een patatje in de hand stapten we in de duidelijk Belgische trein naar Luik. Wat een geweldig mooi station hebben ze daar. We waren Martijn een zijn fototoestel in ieder geval een poosje kwijt. Nu nog het laatste kleine stukje van de dag naar Esneux…
In de lokale boemel bleek dat we niet in de goede trein zaten en noodgedwongen één station te ver moesten uit stappen. Dat leverde ons een tijdstraf van twee uur op, zonder langs start te mogen. Na ook die overleefd te hebben konden we weer een andere trein pakken om zo naar het echte geplande eindstation te rijden.
Helaas! De planning bleek niet zo heel goed te zijn want we konden nergens de camping vinden. Na wat vragen bleek dat we wel in het goede dorp waren, maar we beter nog een ander station hadden kunnen gebruiken. Nu moesten we nog een heel eind door de bergen banjeren in de schemer. Gelukkig was iemand zo aardig om met zijn auto een paar keer te rijden en ons naar de camping te brengen. Uiteindelijk kwamen we dan ook ’s avonds laat met een aantal uren vertraging aan. De campingbaas kon er wel om lachen en liet ons zelf een mooie plek uitzoeken. Na nog wat gegeten te hebben konden we eindelijk ons bed in…
Op zondag zijn we in de middag het dorpje in gelopen om op zoek te gaan naar het VVV. Jammer genoeg ging die pas een dik uur later open. Maar ach; het was mooi weer dus we konden lekker rondlopen door het plaatsje en een beetje bij de rivier van de zon genieten. Toen het VVV eenmaal open was begonnen de donkere wolken zich ook te verzamelen en we gingen dus al snel weer terug naar de tenten. Op de camping hoorden we dat er vlakbij een grote poel was waar je met wat geluk bevers kon zien. Tegen de schemering zijn we die kant op gelopen in de hoop een paar van deze knagers te zien. Na een rondje om de plas heen gemaakt te hebben zagen we er uiteindelijk toch een. Heel stil ging iedereen aan de kant zitten en al snel kwamen er meer tevoorschijn. Zo zagen we ook eens bevers op een andere plaats dan op ons eigen clubhuis!
Maandag begon weer met een stuk treinen want we wilden een mooie tocht lopen in de buurt van Coo. We hadden de pech om in een wagon met schreeuwende koters te zitten (nee dat waren dit keer geen RSA leden) dus heel plezant was de rit niet. Gelukkig duurde hij net kort genoeg. Eenmaal in Coo aangekomen bleek het enige dat open was Plopsaland te zijn. De meesten van ons zijn Kabouter Plop en Samson en Gertje wel aardig ontgroeid dus moesten we maar wachten tot er een koffietoko openging. Die rare Walen drinken kennelijk pas om een uur of elf koffie, en wij dus ook. De begeleiding kreeg duidelijk last van ontwenning en werd er niet vrolijker op. We waren dan ook erg blij toen de klok elf uur sloeg en de cafeïne zijn werk kon doen. Na dit bijtanken konden we dan eindelijk aan de wandeling beginnen. Het begon meteen met een steil stuk, maar daarna was het vooral rustig aan naar beneden. Hadden we dat mooi meteen gehad. Onderweg hebben we naast een kerkje lekker in de zon zitten lunchen. De tocht bleek te eindigen midden in Plopsaland. Gelukkig hoefden we er niets voor te betalen en konden we er snel weer uitrennen.
Dinsdags was het een dagje Luik. In de ochtend hebben we wat in de rivier naast de camping gezwommen en daarna gingen we weer naar het station vanwaar de trein ons naar Luik zou brengen. Daar splitsen we ons op in groepjes. De jeugdleden gingen eerst naar de McDo, en sommigen zouden daar later nog weer terugkomen en daarna werden de diverse winkels bezocht. De begeleiding nam een broodje in een eetcafé en ging de H&M in voor nog wat extra kleren. Na het inslaan van Fanta die uitgedeeld werd en een rondje boodschappen gingen we weer terug naar onze camping om daar de laatste avond door te brengen.
Op woensdag gingen we op weg naar de volgende camping. De trein bracht ons nog maar eens naar Luik, en van daar gingen we verder noordwaarts. Op het laatste station voor de Nederlandse grens zijn we uitgestapt, om van daar naar de volgende camping toe te gaan. Door wat logistieke misverstanden moesten we eerst zien hoe we daar nou zouden komen. Het heeft even geduurd, maar na drie uur op het station lummelen was er dan zowaar toch een plan: een stuk met de bus en het laatste eind lopen. Toen we instapten bleken we een heel aardige buschauffeur te hebben (of Jessica heeft al haar charmes aangesproken) want we hoefden niets te betalen voor de rit. Aan het einde stapten we uit in een of ander klein miezerig plaatsje vanwaar we dus verder gingen lopen. Al snel was geen miezerig plaatsje meer, maar goot het pijpenstelen. Uiteraard hield ons dat niet tegen en gingen we op pad. Na een aantal omzwervingen kwamen we uiteindelijk op de camping aan. Toen ze ons aan zagen komen vonden ze ons zo zielig dat ze de kachel aanstaken en meteen wat warms voor ons maakten. We mochten ook koken in de garage en ’s avonds konden we het jeugdhonk claimen, even lekker bijkomen op de banken dus!
De volgende dag stond een bezoek aan een bierbrouwerij op het programma. Na een aardige tocht over het platteland en wat zoeken kwamen we daar aan. Het bleek een erg kleine brouwerij te zijn, de eigenaar was eigenlijk de enige die er werkte. Hij was duidelijk een echte liefhebber en wist van alles te vertellen over het brouwen, hij liet ons allerlei ingrediënten proeven. Na zijn uitleg konden we naar het bijbehorende café. Degenen die dat wilden konden daar de twee verschillende biertjes proeven. Terwijl een deel van de groep boodschappen ging doen in de buurtsuper bleef de rest nog even spelletjes spelen in het café. Voor de terugweg had de brouwer ons verteld dat we beter door het bos konden gaan over een mooi pad, dat probeerden we dus ook maar. Midden in het bos kwamen we een verlaten spoorlijn tegen en het leek ons leuk die te volgen. Na een klein stukje stond er ineens een verlaten wagon op de rails! Die moest natuurlijk even van dichtbij bekeken worden… Toen we doorliepen bleek er iets verderop gewoon een heel verlaten stationnetje te zijn waar nog veel meer wagons en zelfs locomotieven stonden. Maar toen we verder langs al dit oude ijzer liepen schrokken we ons te pletter. Ineens werd er vanuit een wagon op een raam geklopt. Er kwam een oude Duitser naar buiten zetten om te vragen wat we aan het doen waren. Na een kleine uitleg bleek dat de man in de oude treinen woonde en wist hij ons te vertellen hoe we het beste weer terug naar de camping konden.
De laatste gewone dag van het kamp wilden we richting het drielandenpunt gaan lopen met onze bepakking. Al snel bleek dat plan misschien iets té enthousiast te zijn en besloten we richting de Nederlandse grens te lopen zodat we de volgende dag makkelijk naar een stationnetje zouden kunnen om weer terug te gaan naar Putten. Het was wel weer even wennen om een hele dag met een volle rugzak te lopen, zeker op sommige hele steile stukken, maar iedereen vond het stiekem toch ook wel weer oké. Onderweg werd er een ijsje genuttigd en tegen de avond wat warms. Toen we het eenmaal zat waren hebben de onze tenten opgezet bij een weiland en zijn we de slaapzakken ingedoken.
Op zaterdag was het weer vroeg opstaan, afbreken en lopen naar het dichtstbijzijnde station. Van daar werd de trein genomen, die voerde ons zonder rariteiten via Maastricht naar Utrecht. Daar werden de Bruna en patatzaak nog even bezocht om daarna weer naar Putten te gaan. Na een bezoek aan de chinees was het dan echt afgelopen en zat ons zomerkamp van 2011 erop…